Nie róbcie tego w domu!

Zdjęcie Lomo LC-A, jednego z moich pierwszych aparatów, zrobione aparatem Canon 5d MKII.

Aparat

Gdy byłem w podstawówce, rodzice zapisali mnie na “koło fotograficzne”, zorganizowane przy gminnym domu kultury. Wraz z kilkoma kolegami ze szkoły i podwórka pod okiem fotografa uczyliśmy się wywoływać filmy i robić odbitki. Fajna to była zabawa, choć droga. Potem, jak byłem liceum, pojawiły się w Polsce pierwsze aparaty cyfrowe. Miały powalająca rozdzielczość VGA (320×200 pikseli) i kosztowały kilkaset złotych. O posiadaniu takiego cuda moglem tylko pomarzyć.

Pierwszym — na dodatek nie moim — moglem pobawić się dopiero na studiach. Swoboda robienia zdjęć i natychmiastowego sprawdzania jak wyszły, zrobiła na mnie naprawdę duże wrażenie. Jednak jakość optyki małego aparatu kompaktowego ma się nijak do lustrzanki. Nawet Zenita.

Niestety lustrzanki kosztowały wtedy kilka tysięcy złotych i o takiej mogłem tylko pomarzyć. Pierwsza niedrogą lustrzanką cyfrową był Canon 300D (aka Digital Rebel) stworzony przez Canona w 2004 roku. Marzyłem o nim przez parę lat i dopiero w 2007 roku stan kieszeni pozwolił mi na zdobycie jego następcy, wtedy nowości na rynku - Canona 400D. Aparatu ktory mam do dziś. W rok po zdobyciu aparatu zdobyłem do niego zestaw obiektywów, a całkiem niedawno zdobyłem drugi aparat — Canon 5dMII.

Dysk twardy

Obydwoma zrobiłem już tysiące zdjęć. Przeciętny plik RAW z Canona 400D zajmuje 10MB, z Canona 5d mają po 21MB (+500kb na miniaturkę). Przechowywanie ich staje się w takich sytuacjach problemem. Terabajtowy dysk twardy pomieści około 50 tysięcy (czyli mniej-więcej 100 dni robienia zdjęć lub dwa lata archiwów). Idealny dysk, gdy go kupowałem rok temu powinien był mieć takie cechy:

• duużo pojemności (1Tb, 2Tb?),
• raid,
• szybkość,
• podłączenie przez sieć - bym po włączeniu komputera od razu miał dostęp do zdjęć.

Optymalnym twardym dyskiem spełniającym moje wymagania był wtedy Western Digital My Book World. Kupiłem go i niemal tego samego dnia pożałowałem wydania niemałej sumy. Korzystałem z niego przez rok. Kopiowanie zdjęć na można porównać z średniowiecznymi torturami. Przy kopiowanu zdjęć dysk jest głośny jak rosyjski czołg. Po skopiowaniu zdjęć cichnie tylko po to by nagle o pierwszej w nocy rozpędzić się bez powodu i obudzić pół bloku.

Prędkością przypomina bardziej stację dyskietek niż dysk twardy. Niby 300Mbit WiFi powinno pozwolić na kopiowanie zdjęć z prędkością porównywalną do dysków USB — w rzeczywistości nigdy nie udało mi się skopiować niczego z prędkością przekraczającą 2MB/s. Kopiowanie bezpośrednio przez kabel ethernet (1Gbit), mimo że teoretycznie powinno być 3 razy szybsze jest równie wolne (wygoda zbliżona do usb, a w zasadzie niższa, bo dhcp nie zawsze działa). Dalsze wady mógłbym wymieniać jeszcze przez godzinę.

W pewnym momencie dopadła mnie myśl “A co jeśli ten dysk jest równie trwały jak szybki?”. W końcu skoro WesternDigital reklamuje go jako szybki, wygodny i łatwy w obsłudze a nic z tego nie jest prawdą, co jeśli RAID ma bugi a trwałość dysków wcale nie jest taka duża. Dwa tygodnie temu zamieniłem ten dysk na “zwykły” dysk iomega, podłączany przez usb. Wreszcie poczułem się wyzwolony, z przyzwiotą prędkością 15MB/s.

Obietnice

Po co ta cała historia? Co to ma wspólnego z szeroko rozumianym user experience? Ano dużo. Western Digital to firma marketingowców. Tworzą wspaniałe foldery i reklamy produktów ale urządzenia nie dotrzymują obietnic. Na dodatek są nieprzyjemne w użyciu, głośne i nieergonomiczne. Każdemu kto będzie chciał kupić twardy dysk opowiem historię o moim 5 razy i upewnię się, że nie kupił tego produktu.

Za to Canon jakością swoich produktów sprawił, że w chwili obecnej bez żadnego wynagrodzenia z ich strony reklamuję ich wśród znajomych. Dlaczego? Bo wiem, że będą zadowoleni. Wiem, że ja jestem zadowolony i śledząc rozwój produktów Canona widzę, że jest to firma która tworzy doskonałe produkty dotrzymujące obietnic złożonych w (bardzo trudnej do spełnienia) specyfikacji. Produkty, z których korzystanie jest przyjemnością.

Morał

Morał zarówno mojego jak i Agi artykułu jest taki: warto dotrzymywać obietnic. Jestem w stanie wyobrazić sobie klienta reklamującego tanie linie lotnicze za 300zł, namawiającego kolegę by poleciał nimi zamiast 300x tańszymi liniami za złotówkę w których trzeba dopłacić za paliwo, transport bagażu, napój na pokładzie samolotu i podatek od uśmiechu stewardessy. Tak samo, jak w ludzie reklamują przyjaciołom Gmaila, filmy Pixaru czy iPhona..

Ten wpis został opublikowany dnia 2009-06-25 o godz. 08:14 w kategorii wszystkie wpisy. Możesz śledzić komentarze do tego wpisu, korzystając z wątku RSS 2.0. Możesz dodać komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojej strony.