Nie róbcie tego w domu!

let me that for you

Ile razy zdarzyło się wam, że zostaliście zapytani o coś, co z dużym prawdopodobieństwem pojawiłoby się jako wynik na szczycie listy wyników wygenerowanych przez internetową wyszukiwarkę? Mnie zdarza się to nierzadko, szczególnie, w takich okresach jak niniejszy, czyli na początku roku akademickiego (rok akademicki w Holandii zaczął się dziś). Cały rok akademicki, ale w szczególności jego początek, to okres, w którym niepewni siebie i swej wiedzy studenci co i rusz zaglądają do naszego pokoju doktoranckiego z zapytaniami wszelkiego rodziaju i maści. Niektóre z tych pytań mają rację bytu, ale odpowiedzi na wiele z nich możnaby bez problemu znaleźć używając wyszukiwarki. Jim Garvin i Ryan McGeary znaleźli fantastyczne rozwiązanie tego problemu. (more…)

Kiedy wczoraj wieczorem wreszcie oderwałam się od dłubania w doktoracie, Łukasz, mój mąż, właśnie  zaczynał oglądać „Top Gear”. Choć całkiem lubię szalone pomysły Jeremiego Clarksona, to jednak „Top Gear” nie przykłuwa bez reszty mojej uwagi. Tak, że nieaktywne zwoje mózgowe miały szansę zając się czymś innym, na przykład, sprawdzeniem mojego maila: najpierw uniwersyteckiego, potem Gmaila, a potem jeszcze Yahoo. W skrzynce uniwersyteckiej działo się niewiele, bo to wakacje a w wakacje ci, którzy mogliby potencjalnie do mnie pisać są na wakacjach. W Gmailu i Yahoo było kilka wiadomości od znajomych, w stosunku do których (i wiadomości i znajomych) odczuwam pewne wyrzuty sumienia z racji kilkudniowego opóźnienia w komunikacji. Tak, że wykorzystałam czas antenowy „Top Gear”, żeby nieco nadrobić zaległości korespondencyjne. Kiedy już skończyłam, przerzuciłam się na Facebooka i Twittera. Wrzuciłam kilka komentarzy, opisałam własny status, zrobiłam quiz identyfikujący mnie z topowymi naukowcami w dziedzinie Interakcja Człowiek-Komputer i wreszcie natknęłam się na linka do artykułu z „New York Times-a” o internetowej manii.  Dla tych, którzy chcieliby artykuł przeczytać , można go znaleźć tu: http://www.nytimes.com/2009/08/10/technology/10morning.html?_r=1.

NASA wysyła ludzi w kosmos, lądowniki na Marsa, satelity na orbitę. NASA robi zaawansowaną technologię. Tak zaawansowaną, że większość z nas może ją co najwyżej pooglądać w telewizji. Tak zaawansowaną, że web2.0 się chowa. Twitter nie jest tak hi-tech jak oprogramowanie sterujące robotem na Marsie. Nawet w 10%. (more…)